PERSBERICHT

Kraaien mogen pas op het Kerkhof aan de whisky.

Uit de Volkskrant van 17 augustus 2004. Geschreven door Martine Wagenaar.

Martine Wagenaar woont en werkt in het Schotse gehucht Arisaig. Elke week doet ze verslag van haar belevenissen. Aflevering 7: Begrafenis.

De priester heeft in opdracht van de bisschop van Oban de 'begrafenis wet' aangepast. Geheel tegen zijn zin overigens. Het zijn nieuwe regels voor de kraaien die de kist van het huis van de overledene naar het kerkhof dragen. De kisten zijn zwaar en het Schotse weer ook. De splinters van de ruwe kisten boren in de schouders van de dragers. Regelmatig moeten er kleine pauzes worden ingelast en daar hoort, of liever: hoorde een slok whisky bij. Ook voor de priester. Soms is de afstand tussen huis en graf vrij groot, in dat geval worden de pauzes frequenter. Een fles is dan niet genoeg, soms zijn ook twee allesbehalve toereikend. De begrafenis die de nieuwe wet in de hand werkte, was er een over zo'n lange afstand en drie flessen. Of waren het er meer? Tegen de tijd dat de dragers eindelijk op het kerkhof arriveerden, waar meer mannen en meer flessen wachten, waren ze behoorlijk beschonken. De voorste kraaien doken met kist en al in het juist gedolven graf. Vervolgens predikte de priester dat 'wij toch allemaal gelijk zijn en op dezelfde plaats zullen eindigen', waarbij hij de daad bij het woord voegde en voorover het graf in gleed. Boven op de nog scheef liggende kist. Dat werd de bisschop te veel. Er wordt nu droog gedragen en droog gepredikt en daarna mogen ze hun gang gaan.